Afgelopen maandag kwamen de meiden thuis uit school met een brief waarin gevraagd werd om ouders die vandaag mee zouden willen rijden naa rhet strandje bij Stadshagen.
In plaats van die middag sporten in de gymzaal wil de juf met de hele klas de hele middag naar het strand.
De meiden vragen meteen of ik ook met hun mee wil gaan maar omdat ik vanmiddag moet werken kan ik niet mee.
Mijn oudste geeft meteen aan dat ze daar toch niet gaat zwemmen.
Als ik haar vraag waarom dan wil ze mij geen antwoord geven.
Ik vind het prima en vraag niet verder.
Ik weet immers dat ik het antwoord in de loop van de week wel krijg.
Ook aan Phil verteld ze dat ze naar het strand gaan maar dat ze daar niet gaat zwemmen.
Ook nu weigert ze een verklaring te geven.
Als we 'savonds boven zijn begint ze weer over het niet willen zwemmen bij het strand.
Nogmaals vraag ik waarom niet.
Na lang aarzelen krijg ik antwoord
"Mam er zitten daar allemaal vissen in het water en straks bijt er een in mijn tenen en dan heb ik mijn tenen kapot"
Ik moest mijn best doen om het lachen in te houden.
Ook Phil moest zijn best doen om niet te gaan lachen.
Phil verteld haar dat de vissen banger voor al de blote voeten die het water in gaan dan dat zij voor de vissen moet zijn.
"Ja maar pap, op de televisie zie je zo vaak dat mensen worden gebeten door vissen en dan hebben ze vaak erg veel bloed en dat wil ik niet" , klinkt het ineens vanuit de mond van mijn dochter.
Meteen begint er bij ons een lampje te branden.
We zitten als gezin nog wel eens naar funiest home video's te kijken en daar zie je inderdaad dat mensen door vissen worden gebeten.
Deze mensen zijn de vissen dan ook al een tijdje aan het plagen en het zijn over het algemeen grote snoeken die bijten.
Na nogmaals uit te leggen dat met deze temperaturen de vissen diep zitten en er in de Millergenplas geen grote snoeken zitten is ze toch niet helemaal gerust, maar heeft het er niet meer over.
Vanmorgen toen ze uit bed kwam was ze de draad helemaal kwijt.
De structuur van haar dag zag er niet meer als normaal uit en daar kan mijn ADD dochter niet al te best tegen.
Met de juf heb ik ondertussen even overleg gehad en heb ik de angst van mijn oudste verteld.
In de eerste instantie moest de juf ook lachen maar deze schat van een juf heeft wel begrip voor de gedachten gang van mijn oudste.
Juf gaat vanmiddag samen met haar het water in en zal haar laten zien dat het niet eng is en dat de vissen er niet in de buurt komen.
Ik hoop vanavond dan ook thuis te komen bij een paar hele enthousiaste dochters.
 | 
