Vandaag is het 10 jaar geleden dat ik al bijna 10 weken in het ziekenhuis lag omdat ik zwanger was en steeds hele erge weeën had.

Weeën die zich niet met tabletten lieten stoppen en het dus noodzakelijk was dat ik aan een infuus lag om die weeën te remmen.
Vandaag 10 jaar geleden dat ik om deze tijd een vruchtwater punctie had op mijn bovenste kindje.

Deze punctie kreeg ik om te kijken of de longetjes al voldoende ontwikkeld waren zodat de baby's gehaald konden worden. van mijn onderste baby was nl het vruchtwater die week ervoor al gebroken en de longen van haar waren voldoende ontwikkeld, van baby nummer 2 wilden ze het ook nog graag weten.

Ohhhh ik kan mij die dag nog zo goed herinneren.
Mijn zwangerschap was een hel.... in het begin van mijn zwangerschap een verplichte opnamen van ongeveer 3 weken omdat ik overmatig veel spuugde, heel veel pijn van de ring die rond mijn baarmoeder was geplaatst en inmiddels weer was verwijderd, vele weken vastgekluisterd aan bed omdat er anders een gevaar was dat ik het onderste kindje verloor, al vanaf de 16e week weeën.
Maar toch was deze zwangerschap heel belangrijk voor mij... ik was immers via IVF zwanger geworden.

Maar goed even terug naar deze dag 10 jaar geleden.
Nadat de vruchtwaterpunctie was gedaan lag ik de hele dag te wachten. Het was op een donderdag en mijn zwager ( de broer van manlief) was jarig.
Ik zei altijd er kan gebeuren wat er gebeurd maar als ik het kan voorkomen dat de kinderen op dezelfde dag gehaald worden dan doe ik dat.
Maar ja toen kwamen ze rond 17.30 uur werd mijn eten gebracht en ik kreeg te horen dat ik even moest wachten met eten omdat ze aan het overleggen waren.
niet lang daarna kwamen ze bij mijn bed.... ik mocht die avond om 19.00 naar de operatie kamer of ik moest wachten totdat het weekend over was.
Jullie kunnen wel raden wat ik gekozen heb..... na veel pijn en erg vermoeid heb ik gekozen dat de kinderen die avond zouden worden gehaald. Ik was toen 34 weken zwanger.

Ik heb om 18.00 uur manlief gebeld met de boodschap dat hij als de wiede weerga zijn eten naar binnen moest schuiven, zich moest gaan douchen, vrij moest nemen voor de volgende dag en naar het ziekenhuis moest komen omdat ik die avond zou bevallenvia een keizersnee. Ik had nl dwarsliggertjes en ze konden niet meer draaien.
Om 19.56 was het zover dat de eerst baby eruit werd gehaald. Mijn Rianne was geboren.
Om 19.57 uur was de tweede er ook, Geanne was ook geboren.
Ik heb de kinderen heel even gezien en toen zijn ze meteen afgevoerd naar de kamer ernaast om in de couveuse te woreden gelegt.
Het mooiste geluid dat ik die avond heb gehoord was het huilen van mijn beide dochters.

Rianne woog toen ze geboren was 1960 gram en Geanne woog 2250 gram.
Het komische is dat mijn kleintje van toen mijn grootste van nu is.

Vandaag is het duis de 10de verjaardag van het kostbaarste wat ik ooit in mijn leven heb mogen ontvangen.
Nu zit ik heel even een shaggie te roken en kijk terug op de tijd van 10 jaar geleden en krijg nog steeds van ontroering tranen in mijn ogen. Ik heb het maar mooi gedaan en ik heb er zoveel moois voor gekregen.

deze trotse mama moest even haar emoties relativeren en dat doet ze door te schrijven