Ik woon in een buurt met veel katten en honden, dat vind ik leuk en ik stoor me daar niet aan. Op een bepaald moment 'ken' je de meeste katten en honden wel, al is het bij katten soms wat lastiger te bepalen waar ze nou echt wonen.
Een bepaalde zwarte kat begon me op te vallen. Een mooie zwarte kat, als hij in de zon liep glom er onder zijn vacht een bruine glans. Dat viel mijn schoonmoeder ook eens op en die noemde hem spontaan Bruno. Zo noemen we hem sinds die dag.
Als je hem riep dan kwam hij meteen naar je toe, beetje slijmen en kopjes geven en tja.... Als je dan een keer eten geeft is 'ie niet meer bij je weg te slaan. Op een gegeven moment kwam hij zelfs met mijn eigen (3) katten mee door het kattenluikje om zich binnen tegoed te doen aan het voer. Dat ging me toch wat ver. Ik joeg hem daarom weg.
Van een buurman vernam ik dat het de kat van de achterburen was. Die waren inmiddels verhuisd naar de andere kant van het dorp. Bruno moest mee maar die is zelfstandig terug gelopen naar zijn oude buurt. Mijn buurt dus. Dit heeft zich nog eens herhaald en nadien hebben ze het waarschijnlijk zo gelaten want Bruno loopt hier nog steeds dag en nacht rond, nu ongeveer een jaar.
Aan de overkant van mijn blok staat een bejaardentehuis. Iemand in dat tehuis gooit regelmatig vanaf het balkon voer naar beneden en ik zie Bruno daar vaak in afwachtende poses onder het balkon liggen. Eerst dacht ik dat de eigenaren van Bruno misschien met opa of oma hebben afgesproken om hem wat bij te voeren maar sinds een paar weken zie ik niets meer.
Tijdens de vorstperiode zag ik Bruno steeds vaker en omdat ik het toch wel erg zielig vind ben ik hem weer gaan voeren. Ik zet bakjes eten bij de voordeur. Hij komt er inmiddels om mauwen, in de ochtend hoor ik hem achter de voordeur zitten. Hij is heel tam, heel lief en aanhankelijk en hij heeft een enorme honger. Zó erg dat ik vermoed dat hij veel last van wormen heeft. Daarom heb ik hem net ook een beetje wormenpasta gegeven. Naast het voer dus.
Nu mijn dilemma. Moet ik de dierenambulance bellen? De dierenbescherming? Het asiel? Wat als hij meer zorg nodig heeft, van een dierenarts bijvoorbeeld? Wie gaat dat dan regelen en belangrijker: wie gaat dat betalen? Voel ik me (zoals vaker het geval is) té verantwoordelijk?
Ik wil hem zelf niet in huis nemen, we hebben al drie katten en dat vind ik genoeg. Dus dat is geen oplossing.
Wat zou jij doen?
-
PS: Mijn twijfel om níet te bellen is dat Bruno kennelijk graag buiten is, zeer gehecht in aan zijn buurt in plaats van aan zijn eigenaars en zich tot nu toe goed redt buiten. Je weet niet waar hij terecht zal komen en misschien maken ze hem uiteindelijk wel af, omdat hij waarschijnlijk niet te plaatsen is. Voor zover ik het kan bekijken is het te verwachten dat hij weer op zoek zal gaan naar zijn oude buurt.
|
