30/1/2006 - Busreis naar Jerusalem

Mijn eerste lang verblijf in Israel heb ik afgesloten met een rondreis door Israel en Egypte. Dit samen met weer een andere allergrootste vriend Harry. Hij is over gevlogen uit Nederland om samen rond te reizen. Onze eerste busreis, vanaf de kibboets waar ik verbleef, verliep achteraf best raar, beetje bizar gewoon, oordeel zelf maar na het lezen van onderstaande.

De eerste plaats waar we door heen reden was een middel klein stadje bij een grote straat zagen we een groep mannen bekvechten, het leek geen goede sfeer, als je naar de gelaatsuitdrukking van deze mannen keek. Ik kon niet goed zien tegen wie het gericht was, in ieder geval niet tegen ons of de bus waar we in reden. Toen ik ook nog eens man een steen zag oprapen, wilde ik het liefst dat de bus zo snel mogelijk door reed. Dit leek op veel problemen. De bus reed gelukkig door, ik weet niet hoe het afgelopen is. De volgende stop was in een wat grotere stad, waar we moesten overstappen op de bus naar Jerusalem. Na ons vorige bizarre ervaring verwachtten wij dit niet nog eens. Toch was het zo. Nu een iets kleiner aantal en zonder stenen, maar wel met veel handgebaren en veel geschreeuw. Waar waren nog maar een half uur onderweg en nu al twee toch wel ongewone situaties. Het kon nog erger. Toen we in de bus stapten liep ik voorop. Ik vroeg in gebrekkig Ivrit een enkeltje Jerusalem. Ik kreeg het kaartje en liep door naar achter in de bus, even later volgde Harry en we genoten van ons mooie uitzicht in deze bus. Ik had eerder gereisd in Israel en wist de prijs van een enkeltje op een andere route. Dit kwam van pas toen ik vroeg of Harry zijn kaartje bij de hand had. Hij vertelde dat hij begreep dat ik een kaartje voor hem had gekocht, en de chauffeur dit ook uitdrukkelijk heeft aangegeven bij het instappen. Uit de prijs van het kaartje kon ik zien dat dit voor ιιn persoon was. Ik dus terug naar de chauffeur om verhaal te halen, dit om reden dat ik wist dat er regelmatig werd gecontroleerd en we geen problemen wilden. Ik vroeg hem waarom hij Harry door heeft laten lopen terwijl hij wist dat ik alleen voor mijzelf had betaald, dit alles in een mengeling van Engels en gebrekkig Ivrit. Hij maakte me duidelijk dat ik niet moest zeuren en we dat er bijna waren, hij gaf geen antwoord op mijn goed bedoelde vraag, ik was immers bereid te betalen. Assertief dat ik was, bleef ik doorvragen, om dus geen gezeur achteraf te krijgen, wat hij bedoelde en waarom Harry niet hoefde te betalen. Het schoot niet op en ik ben weer gaan zitten. Ik had wel door dat hij niet had begrepen dat Harry bij mij hoorde, toen Harry instapte. Hij dacht dat ik Israλli was en Harry toerist. Toen we de lichtjes van Jerusalem konden zien, stopte de bus bij de laatste halte, er stapte blijkbaar een bekende van de chauffeur in, wat hij werd met vriendelijk gelach en gepraat binnen gehaald. Het was een controleur. Wat was ik geοrriteerd , hij wist dat dit ging gebeuren en ik stond, verbaal op scherp. Toen de controleur bij ons aankwam vertelde ik hem wat er was voorgevallen. gelukkig sprak hij goed Engels, dit scheelde een hoop. We zijn samen naar de chauffeur gegaan, ik had een getuige wat die aardige mevrouw achter de chauffeur, sprak Engels en had het voorval meegekregen, ze bevestigde mijn verhaal. Het is goed afgelopen, we hebben gewoon een enkeltje betaald en verder geen problemen. We waren nog maar anderhalf uur onderweg en nu al deze ervaringen, ik kijk er met plezier op terug. Toen we aan kwamen in Jerusalem hebben we meer bizarre situaties meegemaakt. Hierover meer in een volgend item.